Monday, October 3, 2011

നെല്ലിയാമ്പതി യാത്ര - ഒരു സഞ്ചാരസാഹിത്യം 2



കഥ ഇതുവരെ :  ഗോവയിലേക്ക് തീരുമാനിച്ച വെക്കേഷന്‍ ട്രിപ്പ്‌ നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്ക്‌ മാറ്റുന്നു.  നിവിന്റെ കാറില്‍ ലിബു, പോഞ്ഞിക്കര മത്തായി എന്നിവര്‍ അതിരപ്പിള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നു.  അവിടെനിന്നു പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള യാത്രാ മദ്ധ്യേ കാറപകടത്തില്‍ നിന്നും കഷ്ടിച്ച് രക്ഷപ്പെടുന്നു.  പാലക്കാട്ട് മംഗലംപാലത്തിനടുത്ത് സ്വപ്നനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു.  തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക..

സ്വപ്നന്‍ ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് നിന്നും ഏതാണ്ട് ഒന്ന് രണ്ടു മണിക്കൂറ് ദൂരത്തിലാണ് ഉള്ളത് എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്വപ്നനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന സമയം വേറെ എന്തെങ്കിലും ഐഡിയാപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിലവഴിക്കാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യം റെഡിയാക്കിയിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ അവിടെയിരുന്നു നെല്ലിയാമ്പതിയിലെ വിവിധ ഹോട്ടലുകളിലേക്ക് വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ ഫോണെടുത്തു. ആദ്യം ഫോറസ്റ്റ്‌ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് ഐബിയില്‍ താമസസൗകര്യം കിട്ടുമോ എന്നറിയാന്‍ വേണ്ടി നെന്മാറ ഡി എഫ് ഓ ഓഫീസിലേക്ക്‌ കറക്കി, ഒരു ചേച്ചി ഫോണെടുത്തു, കിളിനാദം പോലെ സുന്ദരമായ ശബ്ദം, വളരെ മയമുള്ള പെരുമാറ്റം.

റൂം അവൈലബിള്‍ ആണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് "എന്നത്തേക്കാണ്" എന്ന് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ചോദിച്ചു.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "ദോണ്ടെ ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ എത്തും."

അങ്ങേത്തലക്കല്‍ ഞെട്ടല്‍!!  എന്നിട്ട് ഒരു ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു ഇന്നത്തെ യാത്രയ്ക്ക് വേണ്ടി ഇന്നാണോ റൂം ബുക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത്? ഇതൊക്കെ നേരത്തെ ചെയ്യണ്ടേ..!!!

ബെസ്റ്റ്!!!  ചേച്ചീ ഞങ്ങള്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത റൂം ഗോവയിലുണ്ട്, അവിടന്ന് നെല്ലിയാമ്പതി വരെ അല്പം ദൂരക്കൂടുതല്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ടാ അടുത്തു വേറെ റൂം അന്വേഷിക്കുന്നത് എന്ന് പറയാമെന്നു കരുതിയെങ്കിലും അവസാനം പോട്ടെന്നു വച്ചു.  എന്തിനു നമ്മുടെ കദനകഥ അറിയിച്ച് അവരെ കൂടെ കരയിക്കണം?  അങ്ങനെ അന്നത്തേക്ക്‌ അവിടെ റൂം ഒന്നും ഇല്ല എന്ന നഗ്നസത്യം മനസിലാക്കി ഫോണ്‍ വച്ചു.

അടുത്തതായി വിളിച്ചത്‌ ഐ ടി എല്‍ എന്ന പ്രശസ്തമായ ഹോട്ടല്‍ ശൃംഖലയിലേക്കാണ്, ഫോണ്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ റൂം എല്ലാം ഫുള്‍.. തൊട്ടപ്പുറത്ത് മാറി അവരുടെ ഡോര്‍മിറ്ററിയില്‍ സൗകര്യം ഒരുക്കാം എന്ന് അറിയിച്ചു.  പക്ഷെ മുറിവാടക രണ്ടായിരം രൂപയാവും.  രണ്ടായിരം രൂപ ഒരല്പം അധികമാണ് എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും വേറെ എങ്ങും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ഒരു പിടിവള്ളി പോലെ ഐ ടി എല്ലിനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന ധാരണയില്‍ ഞങ്ങള്‍ വരുന്നുണ്ടെന്നറിയിച്ചു.  സ്വപ്നന്‍ എത്താന്‍ ഇനിയും സമയം അധികം എടുക്കുമെന്നതിനാല്‍ സ്വപ്നനെ പിന്നെ വന്ന് പിക്ക്‌ ചെയ്യാം ആ സമയം കൊണ്ട് നെല്ലിയാമ്പതിയില്‍ ചെന്ന് ചുമ്മാ സ്ഥലങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കി വയ്ക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ബഡ്ജറ്റിനു പറ്റിയ ഒരു റൂം കിട്ടുമോന്നു അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യാം എന്ന ധാരണയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്ക് വണ്ടി വിട്ടു.  

വിശാലമായ പച്ചപ്പാടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലൂടെയുള്ള റോഡിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നെന്മാറയിലെത്തി അവിടെനിന്നു പോത്തുണ്ടിയിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു.. പോത്തുണ്ടി ഡാമിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ കൃത്യം ആറുമണി, സന്ദര്‍ശന സമയം അവസാനിച്ചതിനാല്‍ ഡാം അധികൃതര്‍ ഗാര്‍ഡനിലേക്കുള്ള ഗേറ്റ് അടച്ചു പൂട്ടാനൊരുങ്ങുന്നു.  അടച്ചു പൂട്ടിയതു കണ്ടതു കൊണ്ടാണോ ആവോ ബാക്കിയുള്ള മൂന്നെണ്ണത്തിനും അപ്പോള്‍ തന്നെ ഡാമില്‍ കേറിയേ തീരൂ..  നാളെ സാവകാശം വന്ന് കാണാനുള്ളതേ ഒള്ളു...  പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം ദുര്‍വാശി!!  അല്ലാതെന്തു പറയാന്‍!!  മൂന്നും കൂടെ ഗാര്‍ഡുമാരെ ചെന്ന് കണ്ടു അകത്ത് കേറാനുള്ള പെര്‍മിഷന്‍ ചോദിച്ചു.  സന്ദര്‍ശനസമയം കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ ഇനി അകത്ത് കേറാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് അവര്‍..  ലിബു പതിനെട്ടാമത്തെ അടവെടുത്തു..  സാറേ...  ഞങ്ങള്‍ ആമസോണ്‍ മഴക്കാടുകളില്‍ നിന്ന് ടാക്സി പിടിച്ച് വന്നത് തന്നെ ഈ സുന്ദരസുരഭില ഡാം കാണാനാണ് എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞു അങ്ങേരുടെ മനസിളക്കി.. പെട്ടെന്ന് കണ്ടിറങ്ങണം എന്ന കണ്ടീഷനില്‍ ആ പാവം മനുഷ്യന്‍ ഞങ്ങളോട് ഡാമില്‍ കയറിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു.  എന്തോ അന്താരാഷ്ട്ര നയതന്ത്രപദ്ധതി നടപ്പാക്കിയ ഭാവത്തോടെ ലിബു ഞങ്ങളെ നോക്കി.  സമയം കളയാതെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഡാമിന് മുകളിലേക്ക് കയറി...  മനുഷ്യര്‍ക്ക് നടക്കാനുള്ള സ്റ്റെപ്പില്‍ മുഴുവന്‍ പശു ചാണകം മെഴുകി ശുദ്ധിയാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഇവറ്റകള്‍ക്ക് അപ്പുറത്തെങ്ങാനും പോയി അപ്പിയിട്ടൂടെ??  ഈരണ്ടു സ്റ്റെപ്പുകള്‍ വീതം ചാടിച്ചാടി ഒരുവിധം ഡാമിന് മുകളിലെത്തി.  വിശാലമായ റിസര്‍വോയര്‍. മുകളില്‍ കാണുന്ന നെല്ലിയാമ്പതി മലനിരകളില്‍ നിന്നാണ് ഇങ്ങോട്ട് വെള്ളമെത്തുന്നത്. നെന്മാറയുടെയും സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെയും കൃഷിആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ വെള്ളം സംഭരിച്ച് വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് പോത്തുണ്ടി ഡാമിന്റെ പ്രധാനജോലി.  ഡാമിന് താഴെയായി മനോഹരമായ ഒരു ഉദ്യാനവും തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്.  ഡാമിന് മുകളില്‍ അല്‍പ സമയം ഫോട്ടോ സെഷനുവേണ്ടി ചിലവഴിച്ചു,  സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറന്‍ മാനത്ത് കിടന്നു നട്ടംതിരിയുന്നു.  മുങ്ങാനുള്ള പ്ലാനാണ്.  അല്‍പസമയം അവിടെ നിന്ന് പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിച്ചു നിന്നു.  സന്ദര്‍ശനസമയം അവസാനിച്ചതിനാല്‍ അധികം നേരം അവിടെ നിന്ന് കറങ്ങാന്‍ അനുവാദം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ദുരിതബാധിതപ്രദേശം കാണാനെത്തിയ കേന്ദ്രസംഘത്തെപ്പോലെ ഡാമിലൂടെ കണ്ടു കണ്ടില്ല എന്ന മട്ടിലുള്ള ഓരോട്ടപ്രദക്ഷിണം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഞങ്ങള്‍ പോത്തുണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി.

ഇനി നെല്ലിയാമ്പതിമലയിലേക്കുള്ള കയറ്റമാണ്.  പക്ഷെ പോത്തുണ്ടിയില്‍ നിന്ന് അങ്ങോട്ടുള്ള ഞങ്ങളുടെ  യാത്ര ഫോറസ്റ്റ്‌ വക ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റ് ഗേറ്റിലെ സ്റ്റോപ്പ്‌ എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡിനു മുന്നിലവസാനിച്ചു.  അവിടെ യാത്രക്കാരുടെ വിവരങ്ങള്‍ നല്‍കണം.  നേരമിരുട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ആന, പുലി, കടുവ എന്നീ വിശിഷ്ടവ്യക്തികള്‍ ഡിന്നറിംഗിനിറങ്ങാന്‍ സാധ്യതയുള്ളതിനാല്‍ കാടിനകത്തൂടെ എട്ടെട്ടരയ്ക്ക് ശേഷം ഗതാഗതം അനുവദിക്കാറില്ല. ഇവിടന്നങ്ങോട്ട് കടന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ രാത്രി പിന്നെ സ്വപ്നനെ വിളിക്കാന്‍ തിരിച്ചു പോരുന്നത് ഏറെക്കുറെ അസാധ്യവും അപകടകരവുമായതിനാല്‍ തിരിച്ചുപോയി സ്വപ്നനെ കൂടെ കൂട്ടി വന്ന്  എട്ടുമണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ചെക്പോസ്റ്റ്‌ കടന്നോളാം എന്ന് ഗാര്‍ഡ്‌ ഏമാന്റെ തലയിലടിച്ച് സത്യം ചെയ്ത് ഞങ്ങള്‍ വണ്ടി മംഗലംപാലത്തേക്ക് തിരിച്ചു വിട്ടു. 

ആറേമുക്കാലോടെ ഞങ്ങള്‍ മംഗലംപാലത്തിനവിടെ രണ്ടാമതെത്തിയിട്ടും മൂന്നുമണിക്കെത്താം എന്ന് പറഞ്ഞ സ്വപ്നന്‍ മാത്രം എത്തിയിട്ടില്ല.  ഇനി പുലര്‍ച്ചെ മൂന്നു മണിയാണോ ഇദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചത് ആവോ??  അങ്ങനെ അവിടെ നില്‍ക്കുന്ന നേരം കൊണ്ട് അല്പം ഡീസല്‍ അടിച്ചാല്‍ അതൊരു മുതല്‍ക്കൂട്ടാവും എന്ന ധാരണയില്‍ ഞങ്ങള്‍ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ഒന്നൊന്നരകിലോമീറ്റര്‍ മാറി ഒരു പമ്പില്‍ ചെന്ന് വണ്ടിക്ക് വയറു നിറച്ചും ഡീസല്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.  ഈ സമയം മിസ്റ്റര്‍ ലിബുവും പോഞ്ഞിക്കരയും കൂടെ തൊട്ടടുത്ത ഒരു ബിവറേജസിന്റെ മുന്നില്‍ ചുമ്മാ, വെറും ചുമ്മാ പോയി ക്യൂ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അപ്പോഴാണ്‌ വീരശൂരപരാകൃമി സ്വപ്നന്‍, താന്‍ വന്ന ബസ്സിന് മംഗലംപാലത്തില്‍ സ്റ്റോപ്‌ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആ സ്ഥലം കഴിഞ്ഞുള്ള വേറെ ഏതോ സ്റ്റോപ്പില്‍ വന്നിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് എന്ന സന്തോഷവാര്‍ത്ത ഫോണില്‍ വിളിച്ചറിയിച്ചത്‌.   ബെസ്റ്റ്‌!!  ഇനി മാപ്പെടുത്ത് സ്വപ്നന്‍ വന്നു പതിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം മാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യണം!! ഓരോ കുരിശുകള്‍ ബസ്സ് കേറി വരുന്നതേ!!! സ്വപ്നന്‍ വന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതാണെന്ന് സ്വപ്നനു വലിയ പിടിപാടില്ലാത്തതിനാല്‍ സ്വപ്നന്‍ ഫോണിലൂടെ ഒരു വഴിപോക്കനെകൊണ്ട് ഞങ്ങളോട് സംസാരിപ്പിച്ചു.  ഒരു പെട്രോള്‍ പമ്പിന് സൈഡില്‍ ഉള്ള ബിവറേജസിനു മുന്നിലുണ്ട് ഞങ്ങള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അങ്ങേര്‍ക്ക്‌ കൃത്യമായി ഞങ്ങളുടെ സ്ഥലം മനസിലാവുകയും അവിടെ നിന്ന് സ്വപ്നന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ദിശയിലേക്കുള്ള വഴി പറഞ്ഞുതരികയും ചെയ്തു.  സമയം കളയാതെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ചെന്ന് സ്വപ്നനെ കൈപ്പറ്റി.  വീണ്ടും തിരിച്ച് നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്ക്‌...  


നെല്ലിയാമ്പതിയിലെക്ക് പോകുന്ന വഴി ആഗോളപരിസ്ഥിതിപ്രവര്‍ത്തകനും, സിറ്റിസണ്‍ ജേര്‍ണലിസ്റ്റും, സര്‍വ്വോപരി ബസ്സര്‍മാര്‍ കയ്യിലെടുത്തു അമ്മാനമാടുന്നവനുമായ പൊതുകാര്യപ്രസക്തന്‍ ശ്രീ ഹരീഷ് മടിയനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു അദ്ദേഹത്തിനു പരിചയമുള്ള വല്ല ഹോട്ടല്‍ റൂമുകളും ഡിസ്കൌണ്ട് പ്രൈസില്‍ കിട്ടാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടാവുമോ എന്നന്വേഷിച്ചു.  അദ്ദേഹം ആഗോളതാപനം മൂലം കാശ്മീര്‍ താഴ്വരകളിലെ ആടുകള്‍ക്കുണ്ടാവുന്ന അകിടുവീക്കത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനും, മഞ്ഞുരുക്കി വെള്ളമാക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ച് പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി വടക്കെവിടെയോ പോയിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അപ്പോഴാണ്‌ അറിഞ്ഞത്.  അദ്ദേഹത്തോട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനു പരിചയമുള്ളിടത്തെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ ആദ്യമേ വിളിച്ച് രണ്ടാലൊന്ന് തീരുമാനമാക്കിക്കഴിഞ്ഞതായിരുന്നു.  സാരമില്ല, നെല്ലിയാമ്പതിയില്‍ നാല് പേര്‍ക്ക് താമസിക്കാന്‍ ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തോളം തന്നെ തുകയാവും എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു(?)കൊണ്ട് മടിയന്‍ ബൈ പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ വച്ചു.  ഇതിനിടെ ഐ ടി എല്‍ ജീവനക്കാര്‍ വിളിച്ച് ഭക്ഷണം കരുതണോ? വൈകുമോ? വൈകിയാല്‍ ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റില്‍ ഐ ടി എല്‍ ഗസ്റ്റ്‌ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞാ മതി, കടത്തി വിടും എന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  .  ഭക്ഷണം ഞങ്ങള്‍ പുറത്തുനിന്ന് കഴിച്ചോളാം എന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞിട്ട് ഞങ്ങള്‍ നെന്മാറ പോസ്റ്റോഫീസ്‌ ജങ്ക്ഷനിലെ കിങ്ങ്സ്‌ ഫുഡ്‌ കോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം പാഴ്സല്‍ വാങ്ങി യാത്ര തുടര്‍ന്നു.  ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റിലെ ഗാര്‍ഡിന് വാക്കുകൊടുത്ത പോലെ കൃത്യം എട്ടുമണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റു കടന്നു. 

ഇരുട്ട്നിറഞ്ഞ കാട്ടിനകത്തുകൂടെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ മാത്രം വെളിച്ചത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.. മുന്നിലോ പുറകിലോ എതിരെയോ മറ്റുവാഹനങ്ങളില്ല.   യാത്രയങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോയിക്കൊണ്ടിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാശ്വാസമെന്നോണം ഒരു ജീപ്പും അതിനു പിന്നാലെ ഒരു ബൈക്കും എതിരെ വന്നത്.  പക്ഷെ ആ ആശ്വാസം വലിയൊരു അപകടസൂചനയുമായാണ് കടന്നു വന്നത്.  വഴിയില്‍ ആനക്കൂട്ടം ഇറങ്ങി നില്‍പ്പുണ്ട് പോവുമ്പോള്‍ സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് ബൈക്കുകാര്‍ മുന്നറിയിപ്പ് തന്നു.   ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റിലിരുന്ന നിവിന്റെ നെഞ്ചിനകത്തുകൂടെ ഒരു വെള്ളിടി പാഞ്ഞു.  എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ.  പായ വിരിച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന സകലദൈവങ്ങളെയും ആ ഇച്ചിരി നേരം കൊണ്ട് നിവിന്‍ വിളിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു.   അവന്‍ വണ്ടിയൊതുക്കി. ആരെങ്കിലും പുറകെ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുമിച്ചു പോവാമായിരുന്നു.  മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ ആനയുടെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് ചാടും..  അവിടെ തന്നെ നിര്‍ത്തിയിട്ടാല്‍ ഒരുപക്ഷെ ആന നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വന്നു ചാടും.  രണ്ടായാലും അപകടമാണ്.  നിവിന്റെ വിറയല്‍, സ്റ്റീയറിംഗ് വീല്‍ വഴി ഒഴുകി വണ്ടി മൊത്തം വിറപ്പിച്ചു നിന്നു. ഒടുവില്‍ ലിബുവിന്റെ പ്രേരണയില്‍ അവന്‍ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.  ആന വഴിയിലുണ്ടാവില്ല.. നീ ധൈര്യമായി വണ്ടിയെട് എന്ന് കട്ടായം പറഞ്ഞു ഞാനവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.  പോഞ്ഞിക്കര കണ്ണുരണ്ടും ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.  സ്വപ്നന്‍ ആന കുത്താന്‍ വരുമ്പോള്‍ എങ്ങനെ ഓടണം എന്നതിനെ പറ്റി ഒരു ക്ലാസെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അതോടെ നിവിന്റെ ഒള്ള ജീവന്‍ കൂടെ പോയി.  ഈ സമയംകൊണ്ട് നിവിന്‍ വണ്ടിയുടെ ഹോണ്‍ ടോണ്‍ മാറ്റി ആനക്കൂട്ടത്തെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാവുന്ന വിധത്തിലുള്ളതാക്കിയിട്ടിരുന്നു.  അവിടെ നിന്നു ഓരോ മീറ്ററിലും ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിച്ച് ഓരോ വളവിലും ചുറ്റും നോക്കി  ഏതു നിമിഷവും മുന്നില്‍ കണ്ടേക്കാവുന്ന ആനക്കൂട്ടത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ച്  അവന്‍ പതുക്കെ  വണ്ടി മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി. 

എന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ നാലെണ്ണത്തിനെയും ആനകുത്തിയാല്‍ ഞാനെങ്ങനെ കൊച്ചിയിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു പോവും എന്ന ആലോചനയിലായിരുന്നു ഞാന്‍, കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു കുട്ടിയാന സ്വപ്നനെ കടിക്കാന്‍ ഓടിച്ചിടുന്നത് ഞാന്‍ ഭാവനയില്‍ കണ്ടു രസിച്ചു..  നിശബ്ദവും ഉദ്യേഗഭരിതവുമായി മുന്നോട്ടു പോയ ആ യാത്രയില്‍ മുന്നില്‍ ഒരു നിയോണ്‍പ്രകാശിതമായ ജങ്ക്ഷന്‍ കണ്ടതും നിവിനില്‍ നിന്നു ആശ്വാസസൂചകമായ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം പുറത്തുവന്നു. കുറേനേരംകൂടി അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരി വന്നതപ്പോഴായിരുന്നു. തന്നെ പേടിപ്പിച്ച ബൈക്കുകാരെ രണ്ടോമൂന്നോ തലമുറ വരെ തെറി പറഞ്ഞ് അവന്‍ ആശ്വാസം കൊണ്ടു  ആ ജങ്ക്ഷനില്‍ ഒന്നുരണ്ടു പേര് നില്‍പ്പുണ്ട്.  ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി ആശ്വാസഭാവത്തോടെ ചുറ്റുപാടും നോക്കി.   അവരോടു ഐ ടി എല്ലിലേക്കുള്ള വഴിയന്വേഷിച്ചു നില്‍ക്കെ ഒരു ജീപ്പ്‌ ആവഴി കടന്നുപോയി.  ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പോവേണ്ട ഐ ടി എല്‍ അവിടെ നിന്നും വീണ്ടും ആറു കിലോ മീറ്റര്‍ അപ്പുറത്താണ് എന്നതിന്റെ കൂടെ അവര്‍ ഒന്നുകൂടെ പറഞ്ഞു.  ആനയിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.  ആ ജീപ്പിന്റെ പുറകെ പോയാല്‍ ഒറ്റപ്പെടാതെ പോവാന്‍ പറ്റും.   അത് കേട്ടതോടെ നിവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി ടിഷ്യു പേപ്പര്‍ കൊണ്ട് തുടച്ച പോലെ മാഞ്ഞു.  പുറത്തിറങ്ങിയ എല്ലാത്തിനോടും വേഗം തിരിച്ചു കയറാന്‍ പറഞ്ഞ് അവന്‍ വണ്ടിയെടുത്തു, ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ ചാടിക്കയറി, ജീപ്പ്‌ പോയ വഴിയേ അനുഗമിച്ചു.  ജീപ്പ്‌ കണ്ണില്‍ നിന്നു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  നിവിന്‍ ജീപ്പിനു പിന്നാലെയെത്താന്‍ പരമാവധി നോക്കുന്നുണ്ട്.  നിവിന്‍ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും സകലദൈവങ്ങളുടെയും ശ്രദ്ധക്ഷണിച്ച് പ്രമേയമവതരിപ്പിച്ചു.  ജീപ്പ്‌ മുന്നോട്ടു പോയി കഴിഞ്ഞു.  അപ്പോഴാണ്‌ ഐ ടി എല്‍ റിസോര്‍ട്ട്സിന്റെ മെയിന്‍ ഹോട്ടല്‍ കണ്ടത്‌.  ഈ അടിയന്തിരാവസ്ഥയില്‍ അവിടെ റൂമുണ്ടോ എന്നന്വേഷിച്ചെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.     അവിടെ ഗാര്‍ഡനില്‍ ഒരു പിക്നിക്‌ ടീം ക്യാമ്പ്‌ ഫയര്‍ കൂട്ടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ബാക്കിയുള്ളവന്മാര്‍ ഈ രാത്രി ആനയുടെ ചവിട്ടുകൊണ്ട് സ്റ്റാമ്പ്‌ ആവാന്‍ പോവുമ്പോ അവളുമാര് ഡാന്‍സ്‌ കളിക്കുന്നു.  ദൈവമേ ഇതെന്തൊരു ലോകം!!     എങ്കിലും നയനാനന്ദകരമായ ആ നൃത്തം കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അല്‍പനേരം ആശ്വസിച്ചു.  

ഇനി റൂം അവൈലബിള്‍ ഉള്ളത് ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെ ഐ ടി എല്‍ ഡോര്‍മിറ്ററിയിലാണ്.  അങ്ങോട്ട്‌ ഇനിയും ദൂരമുണ്ട്.    രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് പോവാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ച് ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയെടുത്തു.   അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ആനക്കൂട്ടത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് യാത്ര തുടര്‍ന്നു.  പക്ഷെ നിവിന്‍ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ ദൈവങ്ങളുടെ അടിയന്തിര ഇടപെടലെന്നവണ്ണം ആനക്കൂട്ടം ആ യാത്രയിലും ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തിയില്ല.

കുറച്ചു കെട്ടിടങ്ങള്‍ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ ജങ്ക്ഷനില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.  ഐ ടി എല്‍ ഡോര്‍മിറ്ററി എവിടെയെന്ന് അറിയില്ല.  ബോര്‍ഡ്‌ ഒന്നും കാണുന്നില്ല  ഇനി എങ്ങോട്ട് പോവണമെന്നും അറിയില്ല.  വഴി ചോദിക്കാന്‍ റോഡില്‍ ആരെയും കാണുന്നില്ല.  അപ്പോഴാണ്‌ അവിടെ ഓറഞ്ച് വാലി എന്ന പേരില്‍ ഒരു ഗസ്റ്റ് ഹൗസ്‌ കണ്ടത്‌.  ഞങ്ങള്‍ അവിടെയിറങ്ങി അന്വേഷിച്ചു.  ഭാഗ്യത്തിന് അവിടെ റൂമുണ്ട്, പക്ഷെ അതിലും രസം ഐ ടി എല്ലില്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതിനേക്കാള്‍ പകുതി വാടകയേ അവിടെ ഉള്ളൂ എന്നതാണ്.  എല്ലാം കൊണ്ടും ഓടിവന്നു കേറിയ സ്ഥലം മോശമില്ല എന്ന ധാരണയില്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ റൂം എടുത്തു.  എങ്കിലും റൂമിലേക്ക്‌ കയറുന്നതിനു മുന്നേ നിവിന്‍ ചെയ്തത് അവിടിരുന്ന ബക്കറ്റില്‍ അല്പം വെള്ളമെടുത്ത് വിന്‍ഡ്‌ ഷീല്‍ഡിലേക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കാനുള്ള സ്റ്റോറേജില്‍ നിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.  പിന്നെ വണ്ടി വിസ്താരമായിട്ടൊന്നു നനച്ചു. തുടര്‍ന്ന് ലഗേജുകള്‍ എല്ലാം എടുത്തു റൂമില്‍ കയറി. ടിവി, വാട്ടര്‍ ഹീറ്റര്‍ എന്നീ സൌകര്യങ്ങളോടെ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേര്‍ക്കും വിശാലമായി കിടക്കാന്‍ സൌകര്യമുള്ള  സാമാന്യം വലുപ്പമുള്ള നല്ലൊരു റൂമായിരുന്നു അത്. 

ആകെമൊത്തം പതിനാറു ചാനലുകള്‍ നൂറ്റമ്പത് ചാനല്‍ മെമ്മറിയിലും ടൂണ്‍ ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുന്ന ടിവിയില്‍ മലയാളം പരിപാടികള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി സര്‍ച് ക്ഷീണിച്ചപ്പോള്‍ ഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം എന്ന നിര്‍ദ്ദേശം വന്നു. കിംഗ്‌സ് ഫുഡ്‌ കോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ പൊറോട്ടയും ചപ്പാത്തിയും രുചികരമായ ചില്ലിചിക്കനും, ബീഫ് ഫ്രൈയും കൂടെ അല്പം 'ബാര്‍ലെ' വെള്ളവും കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരും കൂടെ സ്വപ്നനു  ദൈവവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസുകള്‍ നല്‍കി.  എന്നെ തല്ലണ്ടമ്മാവാ ഞാന്‍ നന്നാവൂല്ല എന്ന ഭാവത്തോടെ സ്വപ്നന്‍ അതെല്ലാം കേട്ടിരിക്കുകയും തന്നാലാവുന്ന ദുര്‍ബലവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്തു.  ഉപദേശിച്ച് ഉപദേശിച്ച് ഞങ്ങളുടെ വായിലെ വെള്ളവും പ്രത്യേകം കരുതിയിരുന്ന "ബാര്‍ലെ" വെള്ളവും വറ്റിയതോടെ ക്ലാസ്‌ അവസാനിപ്പിച്ചു.  ഇതിനിടയിലെപ്പോഴോ ബസ്സിന്റെ രോമാഞ്ചം ശ്രീ നല്ലി നിവിനെ വിളിച്ച് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ഞങ്ങളോട് സ്നേഹമുള്ള ഒരാളെങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് അപ്പോള്‍ മനസിലായില്ലെങ്കിലും പിറ്റേന്നു രാവിലെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ മനസിലായി.  പിന്നെ ചിരികളികളുമായി രാവേറെ ചെല്ലുന്നത് വരെ അവിടെ ഒരങ്കമായിരുന്നു. തുടര്‍ന്നും അവിടെ പലതും സംസാരിച്ചെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.   രാത്രിയില്‍ സ്വപ്നന്‍ ആലിപ്പഴം പെറുക്കിക്കഴിക്കാന്‍ ഇറങ്ങാന്‍ പോയെങ്കിലും ലിബു ഇടപെട്ടു തിരികെ കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.  എന്തായാലും സംഭവബഹുലമായ ഒരു വിനോദയാത്രയുടെ ആദ്യ പകുതി അവസാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.   നാളെ അതികാലെ എഴുന്നേറ്റ് പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടര്‍ന്നോ, സൂര്യരശ്മികള്‍ തളിരിട്ടോ എന്ന് നോക്കുവാനായി പോവേണ്ടതാണ്. 


(തുടരും)

നെല്ലിയാമ്പതി യാത്ര - ഒരു സഞ്ചാരസാഹിത്യം





ഇത്തവണ വെക്കേഷന് കാറില്‍ ഗോവയ്ക്ക് വിട്ടാലോ എന്ന നിവിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശത്തെത്തുടര്‍ന്ന് ഗോവന്‍ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ഒരു വിദഗ്ധ പഠനം നടത്തി പോവേണ്ട വഴിയും മറ്റും മനപ്പാഠമാക്കി "ഇനി ഒന്നും നോക്കണ്ട!!! ചലോ ഗോവാ" എന്ന മോഡില്‍ റെഡിയായിരുന്നപ്പോഴാണ് പത്തനംതിട്ടയില്‍ നിന്നും ഗോവയിലേക്കുള്ള ദൂരത്തെക്കുറിച്ച് ടിയാന് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടും കൈവിറയും ഉണ്ടായത്‌..  യാത്രക്കിടയില്‍ ഒരത്യാവശ്യത്തിന് സ്റ്റീയറിംഗ് വീല്‍ വിശ്വസിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ "വണ്ടി വേണേല്‍ ഓടിക്കാം; പക്ഷെ ഗോവയില്‍ തന്നെ  എത്തുമെന്ന് വലിയ ഉറപ്പൊന്നുമില്ല" എന്ന നിലപാടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഞാനും സ്വപ്നനും മാത്രമേ ഒള്ളു എന്ന് അവനു മനസിലായത് കൊണ്ട് പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ നെല്ലിയാമ്പതി മലനിരകളെ ഗോവ എന്ന് പുനര്‍നാമകരണം ചെയ്തു ഞങ്ങള്‍ ഗോവ(നെല്ലിയാമ്പതി)യിലേക്ക്‌ മാപ്പ് വരച്ചു.

അങ്ങനെ യാത്രാദിവസം രാവിലെ ഏഴുമണിയോടെ പത്തനംതിട്ടയില്‍ നിന്ന് നിവിന്‍ തന്റെ (ഒന്നൊന്നര വര്ഷം മുന്‍പത്തെ) ബ്രാന്‍ഡ്‌ ന്യൂ സുസുകി സ്വിഫ്റ്റ്‌ കാറില്‍ പുറപ്പെട്ടു.  ഞാന്‍ കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും സ്വപ്നന്‍ പാലക്കാട് നിന്നും യാത്രയില്‍ കൂടും എന്ന ധാരണയില്‍ കാറ് പാഞ്ഞു.. നിവിന്റെ കൂടെ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും കാറിലുണ്ട്..  മിസ്റ്റര്‍ ലിബുവും മിസ്റ്റര്‍ പോഞ്ഞിക്കരയും.  അങ്ങനെ മൂന്നും കൂടെ പത്തു പത്തരയോടെ നമ്മുടെ സ്വന്തം രാജ്യവും തലസ്ഥാനനഗരിയുമായ മരട് മുന്‍സിപ്പാലിറ്റിയുടെ തെക്കേ അതിര്‍ത്തി കടന്നു.  അവിടന്ന് ടൊയോട്ടയുടെയും ഫിയറ്റിന്റെയും ടാറ്റയുടെയും ഷെവര്‍ലെറ്റിന്റെയും മിസ്തുബിഷിയുടെയും ഷോറൂമുകള്‍ കടന്നു ലേക്ക്‌ഷോര്‍ ഹോസ്പിറ്റലിനും ലെ മെറീഡിയന്‍ ഹോട്ടലിനും മുന്നിലൂടെ ഓഡി ഷോറൂം കഴിഞ്ഞു വോള്‍വോ ഷോറൂമിനും ബെന്‍സ്‌ ഷോറൂമിനും ഇടയില്‍ എമ്പറര്‍ പ്ലാസ എന്ന റെസ്റ്ററന്റിനു ഒപോസിറ്റായി ഹൈവേയുടെ സൈഡ് ചേര്‍ന്ന് അവര്‍ സ്വിഫ്റ്റ്‌ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു എന്നെ കാത്തു നിന്നു (ഹോ സ്വന്തം മുന്‍സിപ്പാലിറ്റിയുടെ പ്രത്യേകതകള്‍ പറയാന്‍ ഒരവസരം കിട്ടുന്നത് എങ്ങനാ കളയുക).
അഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ ഞാനെത്തി.  അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും കൂടെ ഹോണ്ടയുടെയും മഹീന്ദ്രയുടെയും ഫോക്സ്വാഗന്റെയും ഷോറൂമുകള്‍ കടന്നു മരട് മുന്‍സിപ്പാലിറ്റിയുടെ വടക്കേ അതിരു പിന്നിട്ടു യാത്ര തുടര്‍ന്നു (തല്ലണ്ട; മരട് ഇവിടെ തീര്‍ന്നു).  (ഇതിനിടെ കാറിന്റെ നൈട്രജന്‍ ലെവല്‍ (ഷുഗര്‍ ലെവല്‍ പോലെ എന്തോ) ചെക്ക് ചെയ്യണം എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മരട് മുന്‍സിപ്പാലിറ്റിയിലെ തന്നെ ഗ്ലോബല്‍ ടയേഴ്സ്‌ എന്ന സ്ഥാപനത്തില്‍ കയറ്റി ചെക്ക് ചെയ്തതിനു (ഭാഗ്യത്തിന്) അവരു പത്തുനയാപൈസ പോലും ഈടാക്കിയില്ല എന്ന കാര്യവും അഭിമാനപുരസരം ഇവിടെ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.  പത്തനംതിട്ടയില്‍ ഏതോ ഒരു കൂറ ടയറു കടയില്‍ അതേ ജോലിക്ക് അവിടത്തുകാര്‍ ചാര്‍ജ്‌ ഈടാക്കി എന്ന കാര്യവും നിങ്ങളെ അറിയിക്കട്ടെ.. മരട് മുന്‍സിപ്പാലിറ്റി ഒരു വന്‍പ്രസ്ഥാനമാണ് എന്ന് ഇനിയും നിങ്ങളോട് പ്രത്യേകം പറയണ്ടല്ലോ). 
 വിശാലമായ നാലുവരിപ്പാതയിലൂടെയുള്ള യാത്ര പറയത്തക്ക സംഭവവികാസങ്ങളില്ലാത്തതായിരുന്നു, പ്രായത്തിന്റെ കേടു കൊണ്ടാണോ ആവോ ഡ്രൈവര്‍ നിവിന്‍ ഓരോ മൂന്ന് കിലോമീറ്ററിനിടയ്ക്കും വിന്‍ഡ്‌ ഷീല്‍ഡിലേക്ക് വെള്ളം ചീറ്റിച്ചു വൈപ്പര്‍ ഇട്ടുകളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..  വണ്ടിയോടിച്ചു ബോറടിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ക്ക് കളിക്കാന്‍ കാറ്കമ്പനികള്‍ നല്‍കുന്ന ഓരോ ഓപ്ഷനുകളെയ്!!!!



സ്വപ്നന്‍ കൃത്യം മൂന്നു മണിക്ക് പാലക്കാട്ട് വച്ചു യാത്രയില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്യും എന്ന് ഉറപ്പു കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മൂന്നു മണിയോടെ പാലക്കാട് എത്തിയാല്‍ മതി എന്ന പ്ലാനിങ്ങില്‍ ഞങ്ങള്‍ അതിരപ്പിള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടം മാപ്പില്‍ വരച്ചു ചേര്‍ത്തിരുന്നു..  ഹൈവേ മീഡിയനില്‍ അതിരപ്പിള്ളി വലത്തോട്ടു  ഇരുപത്തിയെട്ടു കിലോമീറ്റര്‍ എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡ്‌ കണ്ടു പിന്നെയും ഒന്നൊന്നര കിലോ മീറ്റര്‍ മുന്നോട്ടു നീക്കി വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഓട്ടോക്കാരനോട് വഴിചോദിച്ചു.  വഴി ചോദിക്കല്‍ നമ്മുടെ ഒരു വീക്ക്‌നസ് ആണല്ലോ.. ഓട്ടോക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു തന്ന വഴിയിലൂടെ ചെന്ന ഞങ്ങള്‍ ഒരു എണ്ണപ്പനത്തോട്ടത്തിലെത്തി.  അത്ര വിശാലമല്ലാത്ത റോഡിലൂടെ അല്ലറചില്ലറ കുഴികള്‍ താണ്ടി, വിശേഷങ്ങളും പൊട്ടിച്ചിരികളുമായി യാത്ര മുന്നോട്ടു നീങ്ങി..  അപ്പോഴും വിന്‍ഡ്‌ ഷീല്‍ഡിലേക്കുള്ള വെള്ളം ചീറ്റിക്കലും തുടച്ചു മാറ്റലും നിര്‍ബാധം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. റോഡിനു താഴെയായി ഇടതു വശത്തുകൂടെ സാമാന്യം ശക്തമായിട്ടു ചാലക്കുടിപ്പുഴ തട്ടിത്തെന്നിയൊഴുകുന്നു.  അവിടന്ന് മുന്നോട്ടു പോയ ഞങ്ങള്‍ ഡ്രീം വേള്‍ഡിനു മുന്നില്‍ വച്ച് അതിരപ്പിള്ളി ചാലക്കുടി റൂട്ടില്‍ കയറി.  അതിരപ്പിള്ളിയില്‍ എത്തിയതോടെ മഴ ചാറാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു...  മഴയാണെങ്കിലും അതിരപ്പിള്ളിയില്‍ സന്ദര്‍ശകര്‍ ആവശ്യത്തിനുണ്ട്..  കൂടുതലും അഭ്യന്തരവിനോദസഞ്ചാരികള്‍, മഴയത്ത്‌ കുട വരെ വാടകയ്ക്ക് നല്‍കി വഴിയോരകച്ചവടക്കാര്‍ സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് ആശ്വാസമാവുന്നു.  ആ മഴയത്ത് പാറപ്പുറത്തു അധികം സര്‍ക്കസ്‌ കാണിക്കാതെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനരികെ അല്പസമയം ചിലവഴിച്ച് കുറച്ച് ഫോട്ടോയും എടുത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ ആതിരപ്പിള്ളി വിട്ടിറങ്ങി.. ഈ മഴയില്‍ വാഴച്ചാലിലേക്ക് പോവാന്‍ എന്തായാലും വയ്യ.  സമയം ഒന്നരയോടടുക്കുന്നു.  വിശപ്പിന്റെ തെറിവിളി കേള്‍ക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഏതേലും ഹോട്ടലില്‍ കയറണം. അങ്ങനെ ചാലക്കുടിയിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ ഒരീച്ച പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഹോട്ടലില്‍ കയറി വിഭവസമൃദ്ധമായ ഊണ് കഴിച്ചു.  ഫിഷ്‌ ഫ്രൈ ഒഴികെ എല്ലാം നല്ലതായിരുന്നു.  അവിടെ നിന്ന് നെല്ലിയാമ്പതിയിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടര്‍ന്ന ഞങ്ങള്‍ മണ്ണുത്തിവരെ വിശാലമായ റോഡിന്റെ സുഖസൌകര്യങ്ങളില്‍ ചീറിപ്പാഞ്ഞു.  മണ്ണുത്തി മുതല്‍ റോഡിന്റെ സ്വഭാവം മാറിത്തുടങ്ങി.  അങ്ങനെ ഒള്ള സ്ഥലം കൊണ്ട് ഓണം പോലെ രണ്ടു വശത്തേക്കും വാഹനങ്ങള്‍ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നേരത്താണ് അത് സംഭവിച്ചത്‌..

റോഡിനു നടുവില്‍ മുറിച്ചു കടന്നൂടാത്ത ഇടവിടാത്ത വെള്ളവര പുല്ലുപോലെ മുറിച്ചു കടന്നു ഒരു ഇന്നോവ കാര്‍ ചീറിപ്പാഞ്ഞു ഞങ്ങളുടെ പാവപ്പെട്ട സ്വിഫ്റ്റിന് നേരെ വരുന്നു.  അവരുടെ ലക്ഷ്യം വലത്തോട്ടു വളയുന്ന ഒരു ടൂവീലറിനെ അതിന്റെ വലതു വശത്തുകൂടെത്തന്നെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്യാനാണ് (അമ്പട മിടുക്കന്മാരേ).  നിവിനും നാവിഗേറ്റര്‍ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ലിബുവും ഒരു നിമിഷം മരണം മുന്നില്‍ കണ്ടു..  ഇന്നോവ നമ്മുടെ നേരെവരുന്ന വരവ് ആസ്വദിച്ച് കണ്ടു നിന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് മരണത്തെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല..  കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വേറെരുത്തന്‍ ഇത് രണ്ടും കണ്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.  രണ്ടു വണ്ടിയുടെയും ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വെട്ടിച്ചത് കൊണ്ടും വീട്ടിലിരിക്കുന്നവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകൊണ്ടും ഇന്നോവ ഞങ്ങളുടെ കാറിന്റെ വലതു വശത്തു നേരിയ പോറല്‍ മാത്രം ഏല്‍പ്പിച്ചു കടന്നു പോയി..  അതിനിടെ ഇതിനു രണ്ടിനും ഇടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ടൂവീലര്‍ വലത്തോട്ടു വളയാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ച് നേരെ ഓടിയത് കൊണ്ട് അതിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു പേര്‍ക്ക് ഇത്തവണത്തെ ഓണം കൂടെ ഉണ്ണാനായി.  ഇന്നോവ ഡ്രൈവറുടെ അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് എന്തോ വായുഗുളികയോ മറ്റോ വാങ്ങാനുള്ള അത്യാവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവരു നിര്‍ത്താനൊന്നും മെനക്കെടാതെ പാഞ്ഞു പോയി.. നോക്കിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ പിന്നിലെ ബമ്പര്‍ മൊത്തം ഇളകി കിടക്കുന്നുണ്ട്.. ഈ ആക്സിഡന്റില്‍ പറ്റിയതല്ല..  ചിലപ്പോള്‍ വരുന്ന വഴി എവിടെയെങ്കിലും ഇടിച്ചശേഷം അവിടന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടുള്ള പാച്ചില്‍ ആയിരിക്കും..  അവന്മാരെപ്പോലെ  ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അങ്ങനെ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് കുറച്ചു മുന്നോട്ടു നീക്കി വണ്ടി നിര്‍ത്തി പുറത്തിറങ്ങി ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയുടെ പപ്പും പൂടയും ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിച്ചു.   ദൈവം സഹായിച്ചു ഒരു ചെറിയ സ്ക്രാച് മാത്രമേ ഒള്ളു..  നിവിനെ നെഞ്ചിന്റെ ഇടിപ്പ്‌ ഇപ്പോഴും നിന്നിട്ടില്ല..  അല്‍പ സമയം അവിടെ നിന്ന് അപകടത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടതിന്റെ ആശ്വാസം പങ്കിട്ട്കൊണ്ടിരിക്കെ കുറച്ചു മുന്നേ റോഡില്‍ പടമാവേണ്ട ടൂവീലര്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിക്കരികിലൂടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ കടന്നു പോയി.. ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയെടുത്ത് യാത്ര തുടര്‍ന്നു.  രക്ഷപ്പെട്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തിന് നിവിന്‍ വീണ്ടും വിന്‍ഡ്‌ ഷീല്‍ഡിലേക്ക് വെള്ളം ചീറ്റി വൈപ്പര്‍ കൊണ്ട് തുടച്ചു മാറ്റി!!

സസ്പെന്സുകള്‍ നിറഞ്ഞ സാഹസികയാത്ര തുടരുവാണ്....  അവിടെനിന്നു ഓരോ കുഴിയിലും കയറിയിറങ്ങി ഞങ്ങള്‍ കുതിരാന്‍ മലകയറ്റം ആരംഭിച്ചു..  കുതിരാന്‍ കയറ്റം കഠിനം പൊന്നയ്യപ്പാ എന്ന ശരണമന്ത്രവുമായി നിരങ്ങി നീങ്ങി ഒരുവിധം അത് കടന്നു കിട്ടി.  വൈകിട്ട് ഒരു നാല് നാലരയോടെ ഞങ്ങള്‍ നെന്മാറയിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക്‌ തിരിയുന്ന മംഗലംപാലം(?) എന്ന (എന്നോ മറ്റോ പേരുള്ള) സ്ഥലത്തെത്തി. സ്വപ്നനെ വിളിച്ചു.  മൂന്ന് മണിക്കെത്താം എന്ന് പറഞ്ഞ സ്വപ്നന്‍ ഇപ്പോഴും എങ്ങോട്ടോ പോവുന്ന ഏതോ ഒരു ബസ്സില്‍ ഏതു ദിശയിലേക്കെന്നുപോലും മനസിലാവാതെ യാത്ര ചെയ്യുവാണ്.  അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ നെന്മാറ വഴിയാണ് പോവേണ്ടത്..  സ്വപ്നന്‍ ഇനിയും എത്തിച്ചേരാത്ത അവസരത്തില്‍ സ്വപ്നനെ തേടി ഞങ്ങള്‍ പാലക്കാട്ടെക്ക് പോവണമോ അതോ സ്വപ്നന്‍ വരുന്നത് വരെ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കണമോ.. റിയാലിറ്റി ഷോയിലെ അപ്രതീക്ഷിത മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍ കേള്‍പ്പിക്കുന്ന പോലുള്ള ബാക്ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ റോഡു വക്കില്‍ തീരുമാനമാവാതെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു.

(തുടരും)

ചിരിയുടെ തൃശൂര്‍ പൂരം


2011 സെപ്റ്റംബര്‍ 3 ശനിയാഴ്ച നടന്ന തൃശൂര്‍ മീറ്റിന്റെ വിശേഷങ്ങള്‍

നിവിന്റെ ബ്രാന്‍ഡ്‌ന്യൂ ഓഡി സ്വിഫ്റ്റില്‍ ആണ് വടക്കുംനാഥസന്നിധിയിലേക്ക് പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്‌!!   ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞതോടെ ഐറിമോന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഓഡിയില്‍ ഒരു സീറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്തു..  ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരു കേറിയാലും പിന്നേം ഒരു സീറ്റ്  ബാക്കി വരുന്നത് കൊണ്ട്  സ്വതവേ പരോപകാരപ്രവണനായ ഞാന്‍ ആരെയെങ്കിലും സഹായിക്കാന്‍ മുട്ടി നില്‍ക്കുവായിരുന്നു... അങ്ങനെയാണ് മീറ്റിനു വരുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടി കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസമായി അരിയുണ്ട, നെയ്യപ്പം തുടങ്ങിയ ഘനപലഹാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതുല്ല്യാമ്മുമ്മയുടെ ചുക്കിചുളിഞ്ഞ മുഖം എന്റെ മനസിലേക്ക് വന്നത്..  നമ്പര്‍ എടുത്തു കറക്കി അതുല്ല്യാമ്മയെ വിളിച്ചു...  ആദ്യമേ തന്നെ അതുല്യാമ്മയുടെ പ്ലാന്‍ അറിയണം... ഞാന്‍ അതുല്യാമ്മയോടു ചോദിച്ചു  "നാളെ എങ്ങനെയാ തൃശൂര് വര്വാ.."  അപ്പോള്‍ കിട്ടിയ മറുപടി എന്നെ കണ്ണുകളെ  ഈറനണിയിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ...  പാവം ഈ വയസു കാലത്ത് അരിയുണ്ടയും നെയ്യപ്പവും ചുമന്നു രാവിലെ എട്ടുമണിക്കുള്ള ബസ്സിനു വരാനായിരുന്നു പ്ലാന്‍!!  തൃശൂരിലേക്കുള്ള ബസ്സും കാത്ത് വിഷമിച്ചു കുത്തിയിരിക്കുന്ന അതുല്യാമ്മയെ ഞാനൊരുനിമിഷം മനസില്‍ കണ്ടു!!  ശ്ശൊ എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ വയ്യ!!!   ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നാളെ ഒരു കാറ് വരുന്നുണ്ട് കേറുന്നോ? കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി അതുല്യാമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി!!  പക്ഷെ ഒരു കണ്ടീഷന്‍, നെയ്യപ്പവും അരിയുണ്ടയും തൃശൂര് എത്തിയിട്ടേ തരൂ..  അങ്ങനെ അഗ്രീമെന്റ് സൈന്‍ ചെയ്ത് രാവിലെ എട്ടരയോടെ പാലാരിവട്ടം ജങ്ക്ഷന്റെ നടുക്ക് വന്നു നില്‍ക്കാന്‍ ശട്ടം കെട്ടി!

മീറ്റ് ദിവസം രാവിലെ അഞ്ചരയോടെ പത്തനംതിട്ടയില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ നിവിന്‍ എട്ടെകാലോടെ മത്തായി വിഷന്റെ ആസ്ഥാനമന്ദിരത്തിനടുത്തുള്ള നാഷണല്‍ ഹൈവേയില്‍ എത്തി  ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂടെ അവിടന്ന് അതുല്ല്യാമ്മയെ പിക്കാന്‍ പാലാരിവട്ടം ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു.  ഇതിനിടെ അതുല്ല്യാമ്മ  സൈലന്റ് മോഡില്‍ ആയിരുന്ന എന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒന്നിലധികം വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. (അതിനുള്ള തെറി കിട്ടി ബോധിച്ചു)  ഫോണില്‍ മിസ്‌കോള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിച്ച് പ്ലാന്‍ പ്രകാരം പാലാരിവട്ടം ജങ്ക്ഷനില്‍ വന്നു നില്‍ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ പാലാരിവട്ടം ആപ്പിള്‍ എ ഡേ ബില്‍ഡിങ്ങിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്ന് അതുല്ല്യാമ്മയെ കിട്ടി.. കൂടെ ഒരു ബാഗും!!  അവിടന്ന് യാത്ര തുടര്‍ന്ന ഞങ്ങള്‍ ആലുവ കമ്പനിപ്പടി ജങ്ക്ഷനടുത്തുള്ള ഫെഡറല്‍ ബാങ്ക് ശാഖയില്‍ നിന്ന് ഐറിമോനെ വിഡ്രോ ചെയ്തു കാറില്‍ കയറ്റി!!  യാത്ര ഇനി ത്രിശിവപേരൂരേക്ക്..  

സ്വദേശത്തെയും വിദേശത്തെയും കഥകളും പരദൂഷണങ്ങളുമായി ദേശീയപാതയിലൂടെ മഴയെ കുറ്റം പറഞ്ഞ്    ഞങ്ങള്‍ തൃശൂരെത്തി..  നാഷണല്‍ ഹൈവേയില്‍ നിന്ന് തൃശൂരിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്‍ പരിപാടിയുടെ മുഖ്യ സംഘാടകനും ലൈഫ്‌ ഇന്‍ഷൂറന്‍സ് കോര്‍പ്പറേഷന്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയുമായ ഹബി വിളിച്ചിട്ടു താന്‍ ഏതോ ബ്ലോക്കില്‍ കുടുങ്ങി തൃശൂരേക്ക് അതിവേഗം ബഹുദൂരം കടന്നു വരുന്നതായി അറിയിച്ചു..  മീറ്റ് നടക്കുന്നിടത്ത് മത്താപ്പും വാസുവും വന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും എന്നും അറിയിച്ചു..  ഇതിനിടെ രാവിലെ ഒന്നും കഴിക്കാതെയിറങ്ങിയതിനാല്‍ ആഘോഷമായ ഒരു ബ്രേക്ക്‌ഫാസ്റ്റിനു സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു..  അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ബ്രേക്ക്‌ഫാസ്റ്റ്‌ വാങ്ങിത്തരാനുള്ള  ചുമതല ഞങ്ങളുടെ മാതൃതുല്യയായ അതുല്യാമ്മയെ ഞങ്ങള്‍ (കെട്ടി)ഏല്‍പ്പിച്ചു!!  അങ്ങനെ തൃശൂര്‍ റൌണ്ടിലുള്ള പ്രശസ്തമായ പത്തന്‍സ് ഹോട്ടലിലേക്ക്‌ കയറി ചൂടില്ലാത്ത മസാലദോശയും പരിപ്പ്കറിയും (അവര് സാമ്പാര്‍ എന്ന് പറയുമത്രേ) ചൂട് കാപ്പിയും കഴിച്ചു ഫാസ്റ്റ്‌ ബ്രേക്ക്‌ ചെയ്തു!!  ഐറി രാവിലെ അപ്പമോ മുട്ടക്കറിയുമോ മറ്റോ കഴിച്ച് നാശ്തയാക്കിയതാണേലും ടേബിള്‍ മാനെഴ്സ്‌ കണക്കിലെടുത്ത് നെയ്‌റോസ്റ്റും വടയും കഴിക്കുന്നതില്‍ യാതൊരു അലംഭാവമോ മടിയോ കാണിച്ചില്ല.  മൊത്തം ബില്ല് സ്നേഹസമ്പന്നയും വാല്‍സല്യനിധിയുമായ അതുല്യമമ്മി പേ ചെയ്തു!!  പത്തന്സില്‍ നിന്നും അതുല്യാമമ്മിയുടെ പേഴ്സണല്‍ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി റെഡിയാക്കിയ സെവന്‍സ്റ്റാര്‍ (ക്രിസ്മസ് കാലത്ത്‌) ഹോട്ടല്‍ റൂമില്‍ ചെന്ന് ചെക്കിന്‍ ചെയ്തു ബാഗും വച്ചു തിരിച്ചിറങ്ങി വീണ്ടും റൌണ്ടില്‍ കയറി.  ഈ സമയം സ്വപ്നനെ വിളിച്ചെങ്കിലും ഉച്ചയ്ക്ക് മാത്രമേ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് റിലീസ്‌ ഓര്‍ഡര്‍ വരൂ എന്ന സങ്കടവാര്‍ത്തയായിരുന്നു സ്വപ്നനു പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്!   തുടര്‍ന്ന് മത്താപ്പിനെ വിളിച്ചു.  മത്താപ്പും വാസുവും റൌണ്ടില്‍ തന്നെ ഏതോ സി എം എസ് സ്കൂളിന്റെ മുന്നില്‍ വായ്‌ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു എന്ന വിവരമനുസരിച്ച് റൗണ്ടിനു ചുറ്റും സ്കൂള് തപ്പി വണ്ടിയോടിച്ചു.  ഈ സമയം തേക്കിന്‍കാട് മൈതാനിയില്‍ കയറി കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാം എന്ന അതുല്യാമ്മയുടെ ആവശ്യത്തിന് മുന്നില്‍ NO എന്ന ഭാവേന കാര്‍ തന്റെ വൈപ്പര്‍ ഇട്ടു കാണിച്ചു!!   "രണ്ടാമത്തെ പത്തന്‍സ്‌" ഹോട്ടലും കണ്ടു കാറ് മുന്നോട്ടു പോയപ്പോ തൃശൂര് മീറ്റ്‌ എന്ന് പറയുന്നത്  "വടക്കുംനാഥനെ അന്തിയോളം പ്രദക്ഷിണം വച്ചു" പിരിയുന്നതില്‍ ഒതുങ്ങുമോ എന്നൊരു പേടി തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും  വടക്കുംനാഥന്‍ തന്നെ സ്കൂള് കണ്ണില്‍ പെടുത്തിയതിനാല്‍ അധികം കറങ്ങേണ്ടി വന്നില്ല!   സ്കൂളുകാര് ഓടിച്ചതിനാലോ മറ്റോ വാസുവും മത്താപ്പും തൊട്ടടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പില്‍ പെട്രോള്‍ ഒഴിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചേച്ചിയെ നോക്കി നില്‍ക്കുവായിരുന്നു!!!   ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി കണ്ടതോടെ രണ്ടും കൂടെ ഇരച്ചു കയറി, കാറ് ഒരുമാതിരി സ്കൂള്‍ ട്രിപ്പ് പോവുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷപോലെയായി!!  നാവിഗേറ്റര്‍ സീറ്റിലിരുന്ന എന്റെ മടിയില്‍ കയറിയിരുന്നു മത്താപ്പ് താല്‍ക്കാലിക നാവിഗേറ്റര്‍ ആയി.   പുറകില്‍ വലതുവശത്ത്‌ കൂടെ വാസു കയറിയപ്പോ ഇടതു ഡോര്‍ തുറന്നു അതുല്ല്യാമ്മ റോഡില്‍ വീഴുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ശങ്കിച്ചു!! വണ്ടി സെന്‍ട്രല്‍ ലോക്കില്‍ ഇട്ടതിനാലും അതുല്ല്യാമ്മ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരുന്നതിനാലും കൂടുതല്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടായില്ല.   താല്‍ക്കാലിക നാവിഗേറ്റര്‍ ആയി ചുമതലയേറ്റ മത്താപ്പ് "ഇനി വണ്ടി മദ്രാസില്‍ ചെന്നിട്ട് നിര്‍ത്തിയാല്‍ മതി" എന്ന ഗര്‍വാസീസാശാന് ഭാവേന ശക്തന്‍ പാലസിലെക്കുള്ള വഴി പറഞ്ഞു.   ദൈവം സഹായിച്ചു മീഡിയനുകളും റൌണ്ട് അബൌട്ടുകളും ഒന്നുരണ്ടു തവണ മാത്രം ചുറ്റി ഞങ്ങള്‍ പുരാവസ്തുവകുപ്പ്‌ മ്യൂസിയം എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡിനു സമീപത്തെ ഗേറ്റിനു മുന്നില്‍ കാര്‍ എത്തിച്ചു.

തൃശൂര്‍ മീറ്റ് എന്നപേരില്‍ മീറ്റ് വേദിയില്‍ എത്തിയ ആദ്യ ബാച്ച് - ഞങ്ങള്‍ ആറുപേര്‍!!   മീറ്റ്‌  കോ ഓര്‍ഡിനേറ്റര്‍ ഹബി ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ ഒരു അദൃശ്യ ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ നിന്നു.  വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ആ പഴയ അതിവേഗം ബഹുദൂരത്തില്‍ തന്നെയാണ് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്..  അതായത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മഹനീയ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതെ തന്നെ മീറ്റ് തുടങ്ങണം!  കുറച്ചു നേരത്തിനുള്ളില്‍ നാട്ടുകാരനും വിക്കിപീഡിയനുമായ മനോജ്‌ ഒരു മന്ദമാരുതന്‍  പോലെ നിശബ്ദമായി വന്നെത്തി.  ഈ സമയം വാസു തന്റെ "ആരാധനാമൂത്ത്രികളായ" വീഎം, മുള്ളൂക്കാരന്‍, പട്ടേട്ട് എന്നിവര്‍ക്ക്‌ അഭിവാദ്യങ്ങള്‍ അര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്  തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടുവന്ന ബാനര്‍ ഞങ്ങളെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു.   അങ്ങനെ അല്‍പസ്വല്പം ഫോട്ടോയും എടുത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ ഏഴുപേര്‍ പുരാവസ്തു മ്യൂസിയത്തിന്റെ മുന്നില്‍ പോസ്റ്റായി നിന്നു.  അപ്പോഴാണ്‌ എറണാകുളത്തുനിന്നു "വിക്ഷേപിച്ച" ഒരു വാഗണ്‍ ആര്‍ തൃശൂര് നഗരപ്രാന്തങ്ങളില്‍ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന വിവരം കിട്ടിയത്‌, വേദവ്യാസന്‍ എന്ന രാകേഷ്‌ ആര്‍, അദ്ദേഹം തൃശൂരിലെ ഓരോ അരിയും പെറുക്കി ഒടുക്കം മത്താപ്പിന്റെയും മനോജിന്റെയും സഹായത്തോടെ മ്യൂസിയത്തിന് മുന്നില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. 

അങ്ങനെ എട്ട് പേര്‍ എന്ന മാന്ത്രിക സംഖ്യയോടെ ഞങ്ങള്‍ പാലസിനുള്ളിലെക്ക് കടന്നു.  അരിയുണ്ടയും നെയ്യപ്പവും ഉള്ള പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കവര്‍ എന്റെ കയ്യിലായിരുന്നത് സെക്ക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.  അങ്ങേരു തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി!!  ശേഷം പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കൊട്ടാരപരിസരത്ത്‌ നിക്ഷേപിക്കില്ല എന്ന വാക്കിന്റെ ഉറപ്പില്‍ അങ്ങേരു ഫ്ലാറ്റായി!! കൊട്ടാരത്തിനകത്തെക്ക് ആനയിച്ചു!  ടിക്കറ്റെടുത്തു മ്യൂസിയത്തില്‍ കയറുന്നതിനു മുന്നായി അടുത്തുള്ള  ഗാര്‍ഡനിലേക്ക് കയറി.  മീറ്റിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടത്തിന് അങ്ങനെ ശുഭാരംഭം ആയി..  ശുഭകരമായകാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ മധുരം കഴിക്കണം എന്നാണല്ലോ.  അതുല്ല്യാമ്മ കൊണ്ടുവന്ന നെയ്യപ്പവും അരിയുണ്ടയും അങ്ങനെ വിതരണം ചെയ്തു.. കൂടെ മനോജ്‌ കൊണ്ടുവന്ന തേങ്ങാപീരയും ശര്‍ക്കരയും മറ്റും ഉള്ള രുചിയുള്ള ഒരു പലഹാരവും..  ഇതിനിടെ ആ ഗാര്‍ഡന്‍ പണ്ട് രാജാവിന്റെ മരിച്ചുപോയ പിതൃക്കളെ സംസ്കരിക്കാനാണ് ഉപയോഗിച്ചത്‌ എന്ന തീസീസ് ഐറി മോന്‍ മീറ്റില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു..  ചിത്രശലഭോദ്യാനം എന്ന ബോര്‍ഡിനെ ആരോ പിതൃശവോദ്യാനം എന്നാക്കി മാറ്റിയത് കണ്ടിട്ടാണ് ഐറിക്ക് ഈ തീസീസ് മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്‌..  വന്‍  ആര്‍ക്കിയോളജിക്കല്‍ വാല്യു ഉള്ള ആ തീസീസ് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അരിയുണ്ടയും കഴിച്ച് പാലസിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.  ഇതിനിടയില്‍ ഫോട്ടോ പിടുത്തവും ഗംഭീരമായി നടന്നു.  

വിശാലമായ കൊട്ടാരത്തിന്റെ കവാടത്തിനു മുന്നിലെ ചെറിയ രാജകീയപോര്‍ച്ചില്‍ ഞങ്ങള്‍ കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങളുമായി കൂടി ബാക്കിയുള്ളവരെയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരിപ്പായി.  കൊട്ടാരത്തിന്റെ വലിയഗേറ്റ് കടന്നു ആദ്യം വന്നത് സ്കൂളിലേക്ക് കേറുന്ന ഭാവത്തോടെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു..  അടുത്തത്തിയപ്പോഴേക്കും അത് ശങ്കരന്‍ ബാഗും തൂക്കിവരുന്നതാണ് എന്ന് മനസിലായി.   അധികം വൈകാതെ ഗേറ്റിനടുത്ത് നിന്നും വിനായകചതുര്‍ഥിക്ക് കടലില്‍ നിമജ്ഞ്ജനം ചെയ്യാന്‍ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന കൂറ്റന്‍ ഗണപതിരൂപം പോലെ തട്ടിയും തടഞ്ഞും അല്പം സൈഡ് വലിവും ഒക്കെയായി മെല്ലെ മെല്ലെ കിച്ചുത്ത കേറി (നിരങ്ങി?) വന്നു.  അല്‍പസമയത്തിനുള്ളില്‍ മീറ്റ്‌ "സംഘാടകനന്‍" ഹബി ഒരു കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും വച്ച് അനിമേഷിന്റെ കൂടെ സ്ലോ മോഷനില്‍ വന്നു കേറി..  ഹബി വന്ന പാടെ തല്ലു കിട്ടാവുന്നിടത്തൊക്കെ ചെന്ന് വൈകിയതിനും കൊണ്ടുവരാമെന്ന് ഉറപ്പു പറഞ്ഞ രാമശേരി ഇഡലി മറന്നതിനും സമസ്താപരാധം പറഞ്ഞു കോംപ്ലിമെന്റ്സ് ആക്കി..  ഹബിയുടെ തലവെട്ടം കണ്ടതോടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ വാതിലുകള്‍ ഉച്ചവിശ്രമത്തിനായി അടഞ്ഞു.  നല്ല ഐശ്വര്യം!!!  അതോടെ മ്യൂസിയത്തിനകത്തുകയറുന്നത് ഉച്ചകഴിഞ്ഞാവാം എന്ന് തീരുമാനിച്ച്  അടഞ്ഞ വാതിലിനു മുന്നിലിരുന്നു എല്ലാരും കൂടെ ഗ്രൂപ്‌ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ബസ്സിന്റെ രോമാഞ്ചം ഫെമിമോള്‍ കൂടെ ഒരു ബന്ധുമോളെയും കൂട്ടി കടന്നു വരുന്നത്.  അങ്ങനെ ഫെമിയെയും കൂട്ടി ഗ്രൂപ്‌ ഫോട്ടോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ വേദിയായി തീരുമാനിച്ചിരുന്നത് റൌണ്ടിനടുത്തുള്ള ടാമറിന്‍റ്  ഹോട്ടല്‍ ആയിരുന്നു.  പാലസിലെത്തിച്ചേര്‍ന്ന പതിനാലു പേരുമായി മൂന്നു  കാറുകള്‍ ടാമറിന്‍റ് ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു.   ഇനിയും എത്തിച്ചെര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത സുബിന്‍ (പേനകം കുറുക്കന്‍)  മിഥുന്‍ എന്നിവരോട് ടാമറിന്റില്‍ വന്നാല്‍ മതി എന്ന് അറിയിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കാര്‍ക്കും അങ്ങനൊരു ഹോട്ടലേ അറിയില്ല.  പക്ഷെ പാരഗണ്‍ ബാര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞതോടെ ഹോട്ടലിന്റെ ജ്യോഗ്രഫിക്കല്‍ കോഓര്‍ഡിനേറ്റ്സ് അടക്കം ലൊക്കേഷനും റൂട്ട് മാപ്പും കുറുക്കനു വ്യക്തമായി പിടികിട്ടി!   കാറുകള്‍ റൌണ്ടിലെ പാര്‍ക്കിംഗ് ഏരിയയില്‍ ഇട്ടു അതുല്ല്യാമ്മയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഗതാഗതം സ്തംഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് റാലിയായി ഞങ്ങള്‍ പതിനാലു പേര്‍ റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടന്നു.  തൃശൂര്‍ ജനത കണ്ണുംമിഴിച്ച് നോക്കി നിന്നു.  ആരവവും ബഹളവും ചിരിയുമായി ഫുട്പാത്തിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങിയ റാലി പാരഗണ്‍ ബാറിനു മുന്നിലെ ടാമറിന്‍റ് ഹോട്ടലിലേക്കുള്ള സ്റ്റെയറിനു മുന്നിലെത്തി നിന്നു..  കുഞ്ഞാടുകള്‍ക്ക് വഴി തെറ്റാതിരിക്കാന്‍ ബാറിലേക്കുള്ള എന്‍ട്രന്‍സില്‍ അതുല്യാമ്മ ക്രൈസ്റ്റ്‌ ദി റെഡീമറേപ്പോലെ കൈവിരിച്ചു നിന്നു.  ഹോട്ടലില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഹോട്ടലുകാര്‍ക്ക്‌ വല്ലാത്ത സന്തോഷം, അവരാദ്യമായിട്ടാണോ എന്തോ അങ്ങനെ ഒരു ചാകര കാണുന്നത്..   എല്ലാര്‍ക്കും ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ ടേബിള്‍ ഒക്കെ അടുപ്പിച്ചു ചെയര്‍ ഒക്കെ റെഡിയാക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും കുറുക്കനും മിഥുനും ഹാജര്‍ വച്ചു..  എല്ലാര്‍ക്കും ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു ഹോട്ടല്‍ കിട്ടിയ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷവും ഇത്രേം ആള്‍ക്കാരെ ഒരുമിച്ചു കിട്ടിയതിനാല്‍ ഹോട്ടലുകാരുടെ സന്തോഷവും കൂടി ആകെ മൊത്തം സന്തോഷഭരിതമായ നിമിഷങ്ങള്‍.   ഈ സമയത്ത്‌  ഈ രംഗങ്ങള്‍ ക്യാമറയില്‍ ഒപ്പിഎടുക്കാന്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍ മല്‍സരിച്ചു.  തുടര്‍ന്ന് ഭക്ഷണം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു.   എല്ലാവര്ക്കും മീല്‍സ് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാനുള്ള ഹബിയുടെ തീരുമാനം "നുളയിലെ മുള്ളിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട്" ഞാന്‍ രാജകീയമായി ചിക്കന്‍ ബിരിയാണിക്ക് ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു.  അപ്പോഴേക്കും മീല്സില്‍ ഒതുങ്ങുമായിരുന്ന അഞ്ചു പേര്‍ കൂടെ ബിരിയാണി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തതോടെ സപ്ലയറുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.  ഇതിനിടെ അതുല്യാമ്മയ്ക്ക് വെജ് മീല്‍സ് പ്രത്യേകം വേണം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും മീല്‍സിനായി കൊണ്ടുവന്ന താലത്തില്‍ മീന്‍ കറിയുടെ പാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.  മത്താപ്പ് അത് മീന്‍ കറിയല്ല എന്ന് ശക്തമായി വാദിച്ചെങ്കിലും ആ കറി രുചിച്ചു നോക്കിയവര്‍  സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രകാരം അതുല്യാമ്മ ആ കറിപാത്രം മാറ്റിവയ്ക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്‌.   മത്താപ്പിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് അതുല്ല്യാമ്മയെങ്ങാനും ആ മീന്‍ കറി രുചിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ വല്ല "ഡിപ്രഷനും" വന്നു അതുല്ല്യാമ്മ മാനസികരോഗി ആയെക്കുമെന്നു ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.  അങ്ങനെയായിരുന്നേല്‍ ബസ്സില്‍ ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടന്നെനേം!!  ബസ്സോണര്‍മ്മാരോട് ഞാനെന്തു സമാധാനം പറയും??  എന്തായാലും പടച്ചോന്‍ സഹായിച്ച് അങ്ങനെയൊരു അപകടം ഉണ്ടായില്ല!!  

ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിയാറായപ്പോള്‍ സ്വപ്നന്‍ കേറി വന്നു.  ടാമറിന്‍റ് എന്നു തന്നെ പേരുള്ള ഏതോ ബീയര്‍ പാര്‍ലറില്‍ ഞങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച് കറങ്ങി ക്ഷീണിച്ചാണ് സ്വപ്നന്‍ മീറ്റ്‌ നടക്കുന്ന ടാമറിന്‍റ് ഹോട്ടലിലേക്ക്‌ എത്തിയത്‌.  സ്വപ്നനു ഭക്ഷണം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു, ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണശേഷമുള്ള ആര്‍മ്മാദവും ഐസ്ക്രീമും ഫോട്ടോയെടുപ്പുമായി നില്‍ക്കുന്ന സമയത്ത്‌ വേദവ്യാസന്‍ സോഡയില്‍ നാരങ്ങ പിഴിഞ്ഞ് പഞ്ചസാരയും ഉപ്പും എല്ലാം കൂടെ കലര്‍ത്തി സേവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  എന്തിനായിരുന്നോ ആവോ?  എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്  ഹോട്ടല്‍ ബില്‍ സെറ്റില്‍ ചെയ്തു ജാഥയായിത്തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉടനെ തിരിച്ചുകേറിയാല്‍ ഹോട്ടല്‍ ജീവനക്കാരുടെ സന്തോഷനൃത്തം കാണാം എന്ന് ഐറി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.  ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതോടെ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വം നിറവേറ്റിയ പ്രതീതിയില്‍ കുറുക്കന്‍ മീറ്റിനോട് വിട പറഞ്ഞു.  പരോള്‍ സമയം തീര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ഫെമിയും ഫെമിയുടെ കൂടെ വന്ന കുട്ടിയും ഈ അവസരത്തില്‍ വികാരനിര്‍ഭരമായി മീറ്റിനോട് വിട പറയുകയായിരുന്നു.. (ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടില്‍ "വിട പറയുകയാണോ ചിരിയുടെ വെണ്‍പ്രാവുകള്‍") വീണ്ടും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഷേക്ക്‌ ഹാന്റ് നല്‍കി ഞങ്ങള്‍ ഇരുവരെയും യാത്രയാക്കി.  തുടര്‍ന്ന് വീണ്ടും അതുല്ല്യാമ്മയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ട്രാഫിക്‌ ബ്ലോക്ക്‌ ഉണ്ടാക്കി ഞങ്ങള്‍ റോഡ്‌ തിരിച്ച് ക്രോസ് ചെയ്തു തേക്കിന്‍ കാട് മൈതാനിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു.  തൃശൂര്‍ ജനത വീണ്ടും കണ്ണുതള്ളി, കൂടെ കേരള പോലീസും. ഒരു അഞ്ജാതനും!!    തേക്കിന്‍ കാട് മൈതാനിയില്‍ അല്‍പനേരം ചിലവഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മെലോഡി മീറ്റില്‍ തന്റെ ശബ്ദസാന്നിധ്യം അറിയിച്ചു.   ഇതിനിടെ അതുല്ല്യാമ്മ നടത്തിയ ചില ചരടുവലികള്‍ ലക്‌ഷ്യം കണ്ടു. തല്‍ഫലമായി മീറ്റില്‍ നിന്ന് ഔദ്യോഗികമായി പിരിഞ്ഞു പോയ ഫെമിയും ബന്ധുവും തുമ്പയില്‍ നിന്ന് വിക്ഷേപിച്ച റോക്കറ്റ് പോലെ തിരിച്ചെത്തി!!  ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോവാന്‍ മനസ് അനുവദിക്കുന്നില്ലത്രേ..  (തിരിച്ചുപോവാനുള്ള വണ്ടിക്കാശ് ഇല്ലാഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് മടങ്ങി വന്നത് എന്ന് ആദ്യം സന്ദേഹിച്ചെങ്കിലും മീറ്റിന്റെ ആവേശങ്ങള്‍ ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോവാനുള്ള വിഷമം കൊണ്ടാണ് തിരിച്ചു വന്നത് എന്ന് പിന്നീട് മനസിലായി... പുവര്‍ ഗേള്‍സ്‌!!)  തുടര്‍ന്ന് അവിടെ നിന്ന് മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് പോവാന്‍ തീരുമാനമെടുത്തു.   

മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് പോവുന്ന സമയം സ്വപ്നനും വാസുവും മീറ്റിനോട് ഔദ്യോഗികമായി വിട പറഞ്ഞു.  ബാക്കിയുള്ളവരെയും പെറുക്കിക്കൂട്ടി ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും മ്യൂസിയത്തിന്റെ കവാടത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.   ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്ക്‌ കൂടെ ടിക്കറ്റെടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും "പിതൃക്കള്‍ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന" ചിത്രശലഭോദ്യാനത്തില്‍ കയറി.  ഉദ്യാനസന്ദര്‍ശനം പകുതിവഴിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മഴപെയ്തതോടെ ബാക്കി മീറ്റ് കുടയ്ക്ക് കീഴെയായി!!   ഇതിനിടെ എവിടെയോ ഒളിച്ചിരുന്ന ഫെമി ദേഹത്ത് വെള്ളം വീണതോടെ പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്ഥമെന്നോണം ഓടിവരുന്നത് കണ്ടിരുന്നു.  അലര്‍ജിയാവാം!! പാവം!!   കുടയ്ക്ക് കീഴെ സ്ഥലം കിട്ടാഞ്ഞവര്‍ മരത്തിനു കീഴെ പ്രകൃതിവാദികളായി നിലകൊണ്ടു!!   മഴ മാറില്ല എന്ന് മനസിലായതോടെ ഉദ്യാനസന്ദര്‍ശനം വെട്ടിച്ചുരുക്കി മ്യൂസിയത്തിന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു ചെന്നു.  തുടര്‍ന്ന് ഒരു സംഘം ആളുകള്‍ ശക്തന്‍ തമ്പുരാന്‍ വച്ച വാള് കാണാന്‍ മ്യൂസിയത്തിനകത്ത് കയറി പക്ഷെ അതുല്ല്യാമ്മയും കൂട്ടരും കൊട്ടാരത്തിനകത്തു കയറാന്‍ അനുവാദമില്ലാത്ത കുടിയാന്മാരെ പോലെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്നതേ ഒള്ളു.   അപ്പോഴേക്കും പത്തനംതിട്ടവരെയുള്ള ദൂരവും സമയവും മനക്കണക്ക് കൂട്ടി നിവിന്‍ ബഹളം വയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.  തുടര്‍ന്ന് മ്യൂസിയത്തിനകത്ത് ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തി ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങി.   പിന്നെ മീറ്റ് പിരിയുന്നതിന്റെ നടപടിക്രമങ്ങളായിരുന്നു.  മീറ്റ് പിരിയുന്ന ഘട്ടത്തില്‍ ഐറിസിന്റെ വക ആചാരവെടിയെന്നവണ്ണം കൊട്ടാരമുറ്റത്തിരുന്ന പീരങ്കി എന്റെ നെഞ്ചത്ത് വെച്ചു പൊട്ടിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടന്നെങ്കിലും തലനാരിഴയ്ക്ക്  ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു.  കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് കുറച്ചു ചിത്രങ്ങള്‍ കൂടി എടുത്തു തമാശകളും പങ്കു വച്ചു ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാമെന്ന വാക്ക് നല്‍കി നാല് മണിയോടെ ഉപചാരം ചൊല്ലിപിരിഞ്ഞു.

പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ഒരു തൃശൂര് പൂരം തന്നെയായിരുന്നു തൃശൂര്‍ മീറ്റ്‌..   മീറ്റില്‍ ആദ്യാവസാനം പങ്കെടുത്തവര്‍ ഇത്രേം ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞ ഒരു ദിവസം വേറെ ഉണ്ടാവില്ല.  വീണ്ടും ഇതുപോലുള്ള ആയിരമായിരം മീറ്റുകള്‍ നമുക്കിടയില്‍ സംഭവിക്കട്ടെ എന്നാശിക്കുന്നു....

പൂരനഗരിയില്‍ നിന്നും ബസ് മീറ്റ് വിശേഷങ്ങളുമായി
നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം
മത്തായി വിഷന്‍
(ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ മീറ്റ്‌ ബസ്സുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുക)

Monday, March 15, 2010

സമര്‍പ്പണം

എന്തിനെയെങ്കിലും കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതണം എന്ന ചിന്ത കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങളായി കൊണ്ടുനടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എന്തെഴുതണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഈ മൂന്നുവര്‍ഷവും കൂലങ്കഷമായി ചിന്തിച്ചിട്ടും ഒരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ബ്ലോഗ്‌ സേവനങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുന്ന കാലംമുതല്‍ മലയാളികള്‍ തങ്ങളുടേതായ മേഖലകളെക്കുറിച്ചും, അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഘോരഘോരം ബ്ലോഗെഴുതുന്ന സമയത്ത് "ഇനിയിപ്പോ ഞാനായിട്ടെന്തെഴുതാനാ എല്ലാം ഓരോരുത്തര്‍ പങ്കിട്ടെടുത്തില്ലേ" എന്ന് കരുതി മാറിനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. (അല്ലേലും ദൈവംതമ്പുരാന്‍ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ മലയാളികള്‍ കേരളത്തില്‍ കപ്പ കൃഷി നടത്തി ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നാരോ പറഞ്ഞു കേട്ടിരിക്കുന്നു). കഥയായാലും, കവിതയായാലും, ലേഖനങ്ങളായാലും, ഗംഭീര സാഹിതീയ വിമര്‍ശനങ്ങളായാലും, തമാശയായാലും, തത്വജ്ഞാനമായാലും, എന്തിന് വെറും പരദൂഷണമായാലും, എഴുതിവിടാന്‍ പുലികള്‍ മത്സരിക്കുന്നത് കണ്ടു മത്സരം കുറഞ്ഞ എന്തെങ്കിലും ഒരു വിഷയം എന്നെത്തേടി വരുമായിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

കാലം വീണ്ടും ഉരുണ്ടു. വിഷു വന്നു, വര്ഷം വന്നു... പോരാത്തതിന് ഓണവും ക്രിസ്മസും റംസാനും ചങ്ക്രാന്തീം പലതവണവന്നുവെന്നതല്ലാതെ ബ്ലോഗില്‍ പുതിയതായ ഒരു മാറ്റവും കാലം എനിക്ക് വേണ്ടി കൊണ്ടുവന്നില്ല. ഇനിയും ഞാന്‍ "എന്നെങ്കിലും വരുമായിരിക്കുമെന്നു" കരുതുന്ന ആ സുപ്രഭാതത്തെ നോക്കിയിരുന്നാല്‍ ഈ ബൂലോഗത്തിനു എന്നെപ്പോലെ ഭയങ്കരനായ ഒരു ലേഖകനെ നഷ്ടപ്പെടുമല്ലോ എന്ന് കരുതി മാത്രം ഞാനാ കാത്തിരിപ്പ്‌ അവസാനിപ്പിച്ചു.

ബൂലോഗത്ത്‌ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന വന്‍ സ്രാവുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഞാനെന്‍റെ ബ്ലോഗ്‌ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം സമര്‍പ്പിക്കുന്നു


മത്തായിയുടെ (സു)വിശേഷങ്ങള്‍ ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു